Hoe het nu gaat......(augustus 2001)

Toen Sofie net was geboren, had ik (Larissa) nauwelijks de tijd om aan Florian te denken en dan voelde ik me vreselijk schuldig naar hem toe. Maar het was ook wel logisch, want we hadden nu een kindje om werkelijk voor te zorgen en die had natuurlijk al onze aandacht nodig.

Toen Sofie ongeveer 6 maanden oud was en een steeds meer dingen ging leren, leek het of de pijn, het verdriet en gemis van Florian erger was dan ooit tevoren. Bij alles wat Sofie deed, vroeg ik me af hoe Florian dat gedaan zou hebben.....

Het kon toch nooit de bedoeling zijn dat het alleen maar meer pijn ging doen? Voor mezelf niet, maar zeker niet voor Sofie. Dus ging ik hulp zoeken bij de klinisch psychotherapeut, waar ik tijdens mijn zwangerschap van Sofie heb gelopen. Bovendien is hij ook een lotgenoot, dus wist dondersgoed hoe het voelde.

Door elke keer dingen te vergelijken, zijn naam op kaartjes te zetten en te zeggen dat ik twee kinderen h้b, bleef ik Florian in "leven" houden. Ik heb twee kinderen gekregen en er nu nog ้้n over, ik kan geen kaartjes sturen namens iemand die overleden is en het vergelijken was zinloos, want ik zou toch nooit te weten komen hoe Florian dat gedaan zou hebben.

Oooohh, wat deed dat een pijn, zeg! Het is dat ik wist dat hem hetzelfde was overkomen, want een niet-lotgenoot had ik waarschijnlijk aangevlogen op dat moment. Ik was boos, verdrietig en heb weken nodig gehad om dit een beetje op me in te laten werken, maar uiteindelijk zag ik wel in, dat ik dat moest accepteren, omwille van mezelf en Sofie.

De therapeut omschreef het als volgt; je hebt het boek Florian, dat je voor je bevalling al een plekje had gegeven in de kast, weer uit de kast gehaald en open op tafel gelegd naast het boek van Sofie. Alleen kan het boek van Sofie hopelijk nog eindeloos worden gevuld, maar blijft het boek van Florian verder leeg. Door steeds maar weer te vergelijken, probeerde ik dat boek van Florian verder aan te vullen, wat natuurlijk onmogelijk is. Mijn doel was dus om het boek Florian weer in de kast te krijgen.

Voor iemand die net zijn kind is verloren, klinkt dit allemaal erg belachelijk. Ze hadden er bij mij ook niet mee hoeven aankomen in het begin, zelfs tot een paar maanden terug nog niet. Maar toch is het me gelukt het boek weer een plekje in de kast te geven en kan ik nu genieten van Sofie en alles wat ze leert, zonder dat het me elke keer zo'n pijn doet door aan Florian te denken.

Hoe heb ik dat boek dan in de kast gekregen? Ik heb eigenlijk opnieuw afscheid genomen van Florian. Ik heb dat gedaan door een laatste afscheidsbrief te schrijven (ik schreef hem namelijk nog regelmatig brieven en bewaar die in een aparte map). Dit kostte me wel een paar weken, hoor, want het is een zware stap. Hieronder de brief:

Lieve Florian,

Mijn lieve kleine manneke, ik moet nu definitief afscheid van je nemen, voor jouw bestwil en de mijne. Het wordt niet makkelijk, want ik wil niks vergeten aan je te schrijven. Allereerst hou ik natuurlijk ontzettend veel van je en zal je altijd mijn eerste kind zijn, wat ik heb gekregen. Door jou ben ik moeder geworden en dat is echt een niet te beschrijven gevoel van geluk.

Het is absoluut niet zo, dat je nu vergeten wordt, omdat Sofie er is. Ze doet me juist erg veel aan je denken, soms teveel. En dan belemmert het me misschien wel in mijn dagelijkse leven en dat van Sofie en papa.

Al die tijd na je overlijden heb ik gevochten om je "in leven" te houden, vooral bij anderen. En nu weet ik dat dat niet hoeft, want de mensen die echt om ons geven, die vergeten jou nooit en daar gaat het om. Voor ons blijf je natuurlijk altijd in ons hart en in onze herinnering. Jij hebt ons leven verrijkt met iets zo bijzonders dat het niet in woorden is uit te drukken. Dat probeer ik dus ook maar niet.

Als ik dus zeg of schrijf dat ik nu maar 1 kind heb en daarbij jouw naam niet meer automatisch noem, wil dat niet zeggen dat ik jou daarom verloochen. Voorheen voelde ik me schuldig als ik je naam niet noemde, maar ik weet dat dat nu niet meer hoeft. Jij weet wel dat je ook mijn kind bent geweest, maar je bent nu in een andere wereld en niet meer bij ons. Als een eventuele nieuwe vriendschap met iemand zal ontstaan, zal ik natuurlijk met trots over jou vertellen, maar alleen dan is het belangrijk en niet zomaar in het wilde weg.

Ik zal je altijd blijven missen, je zult altijd een deel van me blijven, maar ik laat je nu gaan. Ik zal de herinneringen aan jou koesteren en Sofie later alles over je vertellen, zodat zij ook weet hoe bijzonder jij bent geweest voor ons.

Dag lieverd, ooit zien we elkaar weer…………………………,

Je liefhebbende mama

 

Deze brief heb ik op 5 juli 2001 (zijn geboortedag 2 jaar geleden) op de bus gedaan, gericht aan Florian op ons eigen adres. Op 9 juli ontving ik hem, heb hem opnieuw gelezen en achterin de map met de andere brieven gestopt. Op 5 juli heb ik ook een witte ballon losgelaten, met als achterliggende gedachte het loslaten van Florian.

Nu is het augustus 2001 en ik moet toegeven dat het goed met me gaat wat betreft deze grote stap die ik heb genomen. De twee jaar dat ik heb gevochten om hem "in leven" te houden, heb ik nodig gehad, maar dat is geweest. Door de komst van Sofie is deze verandering wel versneld natuurlijk, maar toch was ik er aan toe, anders was het nooit gelukt.

 

HOME