Ons verhaal                                                                             

Ik (Larissa) slik vanaf 1995 een antidepressivum, omdat ik anders allerlei lichamelijke klachten heb (zoals hyperventilatie, angstaanvallen en een spastische darm). Ik heb diverse pogingen gedaan om van die medicijnen af te komen, omdat ze te gevaarlijk zijn om tijdens de zwangerschap te slikken. Al met al zijn we na al die mislukte pogingen dus jaren verder. Vorig jaar was ik ook weer net op het punt om ze te gaan slikken, omdat ik me zo rot voelde, toen ik in november eindelijk zwanger werd. Wat een feest !! Wat waren we blij !!! Maar helaas, geen roze wolk voor ons. Door alle lichamelijke ellende die ik meemaakte, omdat ik mijn medicijnen niet slikte, kwam ik in een zware depressie vorig jaar met de feestdagen. Ook daarna ging het niet beter. Ik nam me dan ook stellig voor om nooit meer zwanger te worden. Naast alle "normale" klachten, die ik inmiddels wel gewend was, sloeg een griepje om in een evenwichtsstoornis en kreeg ik ook nog eens spit. Jippie, wat een zwangerschap, nu maar hopen dat ik niet de volle 42 weken uit moet zitten.

En opeens, 36 weken zwanger, een beetje bloed. Maar na een uur was dat geen klein beetje meer, dus is de verloskundige geweest. Intussen had ik ook heel veel krampen(dat zijn dus beginnende weeën) en moest ik naar het ziekenhuis. Om half één ‘s middags werd Florian geboren, maar ik kreeg de kans niet om dat te zien, weg was hij. Gelukkig ging Marko met hem mee. Slechte start, zeiden ze. Longetjes nog niet rijp? Hij wilde in ieder geval niet zelfstandig ademen. Toen ben ik van de verloskamer naar de couveuseafdeling gebracht en mocht ik gelukkig met bed en al erbij. Zoveel artsen en verpleegkundigen, maar wat hij had, werd maar niet duidelijk. Hij moest dus weg uit Purmerend. Met de Babylance naar Leiden begeleid door een neo-arts uit A’dam.

Het leek ze het beste als ik daar ook werd opgenomen, zodat ik ieder ogenblik bij Florian kon zijn. De verpleegkundige Hans had bij aankomst van Florian een polaroidfoto van hem gemaakt. Zó mooi, met zijn oogjes open.(blijkt nu ook de enige foto, waar hij zijn oogjes open heeft)

Marko mocht die avond bij mij blijven, maar wilde naar huis om de volgende morgen aangifte te doen e.d. Wat een zware nacht, zo helemaal alleen. Maar gelukkig was hij de volgende ochtend al snel bij me. Al die dagen zijn we heel vaak bij Florian geweest en in het begin zag je echt verbetering. Hij deed zijn oogjes open en reageerde zo goed op ons. En wat zo fijn was, was dat ook de familie bij hem kon zijn. Zo hebben zij ook een band met Florian gekregen.

Uiteindelijk ging het vanaf woensdagavond steeds slechter met hem; hij werd steeds "zuurder’ en medicijnen haalden niets meer uit. Hij deed donderdag ook zijn oogjes niet meer open en reageerde nauwelijks nog op ons. Wat een pijn doet dat als je je kleine mannetje zo ziet vechten en pijn ziet lijden. Dat wil toch niemand voor zijn kindje?!

De artsen konden voor 95% vaststellen dat hij een zeer zeldzame stofwisselingsziekte had, genaamd: PyruvaatDeHygronasedeficiëntie (PDH), waarvoor nog geen medicatie was uitgevonden en daarop besloten we om familie en vrienden te laten komen om hem gedag te zeggen. In de ouderkamer in Leiden kregen we hem op donderdag 8 juli 1999 voor het eerst in onze armen, wat een mooi, maar ook pijnlijk moment. Iedereen is nog bij hem geweest en we hebben alles op foto’s vastgelegd. ’s Avonds is hij in ca. 20 minuten heel vredig in onze armen ingeslapen.

Florian moest direct naar de o.k. om nog weefsel weg te laten halen voor nader onderzoek. Na een half uurtje kregen we hem terug en hebben we hem van top tot teen bekeken, op de foto gezet, hem gewassen en aangekleed. Gelukkig mocht ik hem op schoot in de auto mee naar huis nemen. Thuisgekomen hebben we hem op zijn mooie kamertje in zijn eigen ledikant gelegd.

De dagen erna kon ieder die dat wilde naar hem toe, hem nog even vasthouden en knuffelen. Op één avond heeft hij zelfs bij ons op schoot nog in de tuin gezeten met een paar vrienden en wat familie. Dit heeft ons heel goed gedaan. Je zou hem nl. wel eeuwig bij je in huis willen houden, maar je ziet gewoon dat dat niet gaat. Het was dan ook de hoogste tijd dat Florian op dinsdag 13 juli op reis ging.

We hadden de tekst op zijn originele geboortekaartje aangepast, want die hadden we nu éénmaal voor hem uitgekozen. We hebben ons eigen gemaakte bord (voor in de tuin) ook nog afgemaakt en aangepast. Dat bord stond in de aula en Florian lag in zijn rieten mandje, omringd door allemaal gele en oranje bloemen. Bij hem in zijn mandje hebben we brieven, foto’s en roosjes gelegd. 4 gele roosjes voor de 4 dagen die hij heeft geleefd en 3 oranje roosjes voor de drie-eenheid, die wij eeuwig zullen vormen. De naaste familie mocht ook nog wat meegeven, maar niet in de mand. Op de deksel of ernaast. Het was afgeladen vol bij de crematie. We hebben zelf gesproken, naaste familie heeft heel mooi gesproken en we hebben 3 muzieknummers tussendoor gespeeld. Daarna hebben we zelf de deksel op de mand gedaan en hebben hem daar achter gelaten.

En dan is het leeg thuis! Niemand meer in dat bedje!

Daarna zijn we ons eerst bezig gaan houden met wat symbolische dingen. Van onze ouders, broer en zus hebben we allebei een gouden hangertje met een F gekregen met een diamantje erin. Zelf hadden we een ontwerp gemaakt voor gouden ringen, waarin we de naam en geboortedatum van Florian hebben laten graveren. Zijn supermooi geworden! En we wilden op een speciale manier onze naaste familie en vrienden bedanken voor hun steun en daar zijn we ook een paar dagen voor op stap geweest.

En natuurlijk moesten we op stap voor de urn. Wat een ellende, die standaardcollectie!

Wij hadden zelf al in ons hoofd, hoe we de urn hebben wilden, dus dan maar allerlei keramisten, pottenbakkers en kunstenaars af. Niemand die kan beloven dat het lukt, vooral de kleur was maar afwachten wat er uit de oven kwam. Uiteindelijk zijn we via via aan een adres gekomen van een vrouw uit Amsterdam. Je vertelt haar je verhaal en zij kan het dan omzetten in hele mooie beelden. We wilden het poppetje, wat op het geboortekaartje stond erop en een stukje tekst van het geboortekaartje en de 4 gele en 3 oranje roosjes. En een klein blauw vlindertje en superklein bruin vogeltje, want die waren toen Florian thuis lag, steeds bij ons in de tuin. En toen we tijdens de crematie in de aula zaten, zagen we ze daar in de tuin weer! En wij geloven NIET in toeval!                                                                                                

De urn is prachtig geworden en staat bij ons op de kast met Florian’s knuffels ernaast.

Mooie ronde vorm, in kleur oplopend van donker naar lichtgroen en boven op de deksel een mooie blauwe vlinder. Ook het poppetje van het geboortekaartje en de roosjes zijn er op verwerkt. Precies zoals wij het wilden.

Marko, Larissa en Florian*

 

HOME